– Eg heiter Mari. Eg har blogg.
No når eg er heime kan eg endelig framkalle film utan at det kostar meg alle klerne eg har på meg + mormi. Det er halvanna år sidan sist eg framkalla og det faktisk vart vellykka! Og det vil seie at mitt kjære Fujica funkar! Så då kan eg leite fram rullane eg har liggande og skyte i veg. Hipp hurra, vi feirar med nyscanna bilete frå ein blåbærtur:
Dei siste dagane har eg
høyrt på julesongar
snudd objektivet og laga macro
laga lussekattar att med jentene frå internatet
drukke melk og fått melkebart
tatt fly
komt heim.
Har spist middag til frokost og frokost til kvelds, og eg har funne ein død fugl.
Eg likar å male. Hadde eg berre kunne ha gjort ein ting resten av livet, hadde det vert det. Hadde eg kunne gjort to ting, hadde eg mala og drøymt. Resten av livet. Og hadde eg kunne gjort tre ting, hadde eg mala og drøymt og elska. Berre mala, drøymt og elska.
Kvifor har ikkje eg høyrt meir på Johndoe tidligare?
Eg har henta fram sitrusfrukter og gjer meg klar til å klø meg sjølv til døde. Eg har ikkje hatt svineinfluensa enda, så eg må finne ein annan måte å dø på.
Julestemning vil per i dag ha blitt framkalla av at vi kosa oss på internatet, at eg har songe både pepperkakesangen og joikeversjonen av “Deilig er jorden”, og at eg høyrer på
den einaste songen som gir meg ekte julestemning.
I går var eg på Ludvig Eikaas, det var ganske awesome. I dag har eg måla Munch si “Aften på Karl Johan” i mellom anna lette kremfargar. Ganske greit. I morgon er det desember, eg og Stine har drokke jule-te og kjøpt oss julekalender. Men sånn reint bortsett frå det, er eg ganske lat, altså.
Enn der?
Det høljar ned i Bergen. Eg kosar meg i grunnen. Vi har linjeveker på folkehøgskulen, og det innebærar mange nye læremetodar. Eit av faga, kunsterapi, var eg ganske skeptisk til allereie då eg søkte skulen, men det viste seg at det var ganske lærerikt. Bortsett frå at eg brukte sinte og sure fargar då eg skulle vere glad og glade fargar då vi skulle bruke sinte og sure fargar. Men det hjalp sikkert.
No regnar det, og eg har tatt med meg akvarellfargane til Bergenby. Det er frihelg. Eg har fått servert russian earl gray og det går rykter om at det står pesto i kjøleskapet. Snart er eg ferdig med Melancholia (både I og II) og på laurdag skal eg på Kings of Convenience. Bra frihelg. Og eg har berre bra venar, når eg tenker meg om.
Det gjer ingenting at det regnar.
Trur eg er litt manisk, eg altså. Men eg likar det.
Å hive krepp-papir på intetanande menneske.
Og ja, folkehøgskule er faktisk VM i kjekt. Dette er ikkje litt ironisk ein gong. Alt du har høyrt, er sant.
I dag likar eg prikkar, eg har på meg ein prikkete topp og eg skal heim sekstande desember i staden for nittande desember! Alt godt i verda.
Kjelde / Neil Atherton
(Fordi eg ikkje får framkalla bilete før eg skal heim, fordi eg ikkje skal heim før NITTANDE DESEMBER, fordi det tar en million minutt å laste opp dei digitale bileta til fotoknudsen, fordi bussen alltid er forsein, fordi det tar så lang tid å komme på ting som eg skal gjere og fordi det ikkje går an å gå noen plass her!!)
Men no skal eg gå meg en tur, sjølv om eg ikkje kjem meg nokon plass. jippi
I ettertid kan eg spørre meg sjølv kva Log lady, Obama, Charlotte von Mahlsdorf og Ringo Starr eigentlig har til felles, sånn reint bortsett frå å vere tvungen inn i same moodboard.
Til opplysning driv eg sjokkerande nok framleis på med fotoprosjektet mitt. No har det gått 24 av 365 dagar. I staden for å blogge bileta ut i verda, lastar eg dei no opp på flickr-kontoen min. Kjekt og greit. Eg fekk låne eit 50mm fastobjektiv ein stund, det var himmel på kamerajord.
Kan også opplyse om at eg snubla og skrubba kneet i går. Eg er altså 19 år og 10 månedar gammal.
Jippi! Eit tilfelle av glede både før, under og etter framsyning oppsto. Kven kan vel si nei til eit omreisande teater, Tom Waits og eit magisk speil? Takk, Terry Gilliam.
(Samt Heath Ledger. Eg er jente. Eg har i allefall lov til å vere begeistra og litt trist.)
Stå opp, ete, gjere noko, ikkje gjere noko, ta pause, skjekke facebook, ete, gjere noko anna (alt ettersom), ete, kose, fare ein anna plass, komme tilbake, lese, sovne osb.
Har kanskje funne ein ny favoritt. Eg likar fuglar, natur, monotonar og ting som minner meg om Tom Waits. Klikk her for å sjå meir (det blir nemlig betre).
Her hinn dagen var vi og såg utapå og inni huset til Ole Bull:
Det var sånn passe awesome inni óg, men eg gidde ikkje legge ut fleire bilete, av frykt for å få magesår grunna treigetreigetreig computard. Serriøzt, jæ får helt fnatt. Så det er derfor das blogg er sultefora (det å leve utan norsk skulesystem har forresten gitt meg automatisk 1+ i norsk hovudmål).
No hadde eg tenkt at eg skulle skrive om at eg såg Den fabelaktige Amélie fra Montmartre i går og om kor godt likar den, og at eg alltid vert så glad og inspirert på grunn av fargane, men no gjekk altså brannalarmen på Åsane Folkehøgskule igjen. Brb
Vel inne igjen, kan eg raskt fortelje minst sju grunnar til at eg likar Amélie: Mann med stor nase, små absurde fakta om karakterane, fransk, han mannen som les at han har fleire hjerneceller enn det finst atom i universet, Renoir, musikken, og at eg klappar i hendene av spontan glede når eg ser den. Random illustrasjonsbilete:
iiiiiiiih!
Driv framleis og går i desse fjella. I dag var vi på tur til eit ganske høgt og bratt fjell med, 849 moh. For første gong regna det ikkje, og det var fjell og fin utsikt over alt. Det heile var så fint at då eg åt kvikk lunsj, fekk eg alvorlige assosiasjonar til den der fine, litt nasjonalromantiske reklamen, den som minnar meg på kvifor eg likar norsk natur og tur i norsk natur. Eg brukar vanligvis ikkje å like reklamar i det heile, men denne er så vakker at eg berre må dele den.
Okei, så er dette berre ein samling youtube-videoar som gjer meg glad, og dei bør du og sjå og verte glad. Så er ikkje det meir å seie om den saka.
Tenkte eg óg skulle prøve meg på eit slikt 365-prosjekt, sånn som ho her driv på med. Dette vil seie at eg tek eit bilete kvar dag i eit år, for å bli flinkare (knis). Eventuelt for å sjå kor lenge eg klarer å halde konsentrasjonen. Det første biletet vert dette her:
Eit lite apropos: der fantest ein mann som tok eit polaroid-bilete kvar dag, heilt fram til han døydde. Han finn du her, og eg synst han var fantastisk.
Laga til ein 365-blogg, så får det gå som det går. Litt ambisiøst, dette her, men det likar vi.
Herrejemini. Eg går jo berre rundt å rapa pesto, veit du. Eg hadde tenkt at eg skulle klare ei heil veke utan, ha en sånn pestopause. Njet, det klarte eg ikkje. Også kosta han no berre 16 kr på kiwi (vi har kiwi i Volda). Nam. Elskar deg, pesto. Ellers så har eg på meg gulltoppen og har funne igjen Kurt-buttonen. Godt å vere heime.
SISTE KOMMENTARAR