No. Jeff Buckley. Ein sterk trang til å skrive noko. Så sterk at eg nær gav opp då denne forbanna sida nekta å opne seg. Neimen. No er eg i humør til å skrive noko, men i helvette saatan, det er noko som skurrar. Helvete. Satan. Ja, greie ord. Passar godt inn i denne situsasjonen, det er grueleg varmt her. Det var grueleg varmt, sånn heilt plutseleg. Med eitt. Er ikkje godt å seie kvifor. Det er sikkert fordi noko skurrar. Skurrar høgt og forstyrrar tankegongen. No. Vel, ja vel, ja. Eg tenkjer det er ganske greit å berre skrive det som kjem inn i hovudet mitt akkurat no. Diverre, der det berre skurring. Jævla skurring. Eller kanskje det ikkje er det? Kanskje det berre er eg som tenkar at det hadde passa godt med skurring no, det hadde det. Sånn at når nokon les dette, tenkar dei på skurringa og kjem for all framtid til å forbinde meg med skurring. Trur eg har kreft. Nei eg trur eigentleg ikkje det, eg berre tenker på at eg sikkert ikkje kjem til å sove i natt, ikkje nok i allefall. Kanskje det er det som er kreft. Skurring. Kreft. No. Eg treng ikkje nytte kreft som eit slikt useriøst begrep, eg treng virkelig ikkje det. Eg treng skurring. Kanskje skurring skurrar. Slik at eg ikkje kjem til å sove. Likegyldig. Det skjedde. Men ikkje eigentleg. Det gjor det ikkje. No. Det er kanskje, nei, det er ikkje like gale som det er. Kanskje eg ikkje skal snakke om “kanskje” så mykje. Men eg orkar ikkje prate om “kanskje” akkurat no. Eller. Eg gjer det. No. For noko motstridande makkverk. Kanskje eg berre skal sove.
Kva vart det til, eigentleg, dette med denne kreativiteten?
0 Svar to “denne kreativiteten”