Som vanleg, verken klokare eller meir klemmete

Å klemme syntes som ein fin ting. Det seiast at for å vere generellt sett lukkeleg, treng ein minst ein klem frå eit medmenneske kvar dag. Påstandar om at verda ville våre ein betre stad om alle bare klemde oftare, har florert sidan Woodstock og endå litt til. Eg synst klemmar er fine. Eg har vore ein klemmar. Men ein gong i tida forandra det seg. Eg slutta å klemme folk som ikkje tilfeldigvis har vore i livet mitt heile tida. Klemmane til andre vart halvhjerta og aldri så lite kalde. Kvifor vart det slik? Eg har fundert på dette lenge. Og eg har ikkje nødvendigvis komt fram til noko vetugt svar, om du trudde det var det som kom no. Det einaste svaret eg har komt fram til er det at eg må vere litt mindre glad i fysisk kontakt utover det som strengt talt er nødvendig. Eg er meir glad i handtrykk. Korte og presise handtrykk.

Men desse klemmane. Kvifor likar folk dei så godt? (jada eg kan sikkert skjøne det sjølv, men no skal vi altså til bunns i dette). Det er muligens fordi det er ein måte å vise hengivenheit mot nokon ein er glade i. Det rimar lite, om ein skal klemme alle i verden i hytt og pine, for er ein eigentleg glade i gud og hvermann? Eg har grunn til å tru at ein ikkje skal gjere det, heller. Kvifor? Fordi at når ein klemmer nokon, i allefall om ein er kvinne, og om denne klemmen varar i vel 20 sekund, kan hjerna finne på å sende ut signalar om at “her var det jammen einkvan ein kan stole på!” Sjølv om det ikkje nødvendigvis er det ein burde. Uhørt? På nokon amerikanske skular har dei bestemt seg for at det beste for alle hadde vore om dei ikkje klemde på skulen i det heile, om dei sparte slike syndige sakar til fritida. Litt vel strengt kanskje, men så klemmer eg ikkje så mykje gjennom ein skuledag at det utgjer nokon forskjell. Og, tja. Difor gjer det ikkje meg noko.

Hadde det vore opp til meg, skulle alle ha klemma litt meir i det daglige liv, inkludert meg. Men det har seg slik at ein ikkje vil klemme alle. For ein er verken glade i alle, eller glade i å klemme nokon med ein framtoning/kroppslukt/tilfeldeg nakenheit. Slikt skjer.

Ellers, om du synst eg berre babla babbel om noko, kan du a) skulde på min kalde framtoning, b) lese http://en.wikipedia.org/wiki/Hug, eller c) kose deg med denne YouTube-videoen, som verkeleg er verdt det.

Skodespel (på bokmål)

 Vi hadde stil. Oppgåvene var om diverse Ludvig Holberg, Erasmus Montanus og komedie-tralala. Mi oppgåve var å samanlikne Erasmus Montanus med ein eller fleire moderne komediar. Eg var ihelriven av mangel på inspirasjon, resultatet vart dette. Anar ikkje korleis det gjekk. Døm sjølv.

  

Komedie om komedie

Et skuespill i en akt, av Mari S. N.

Etter idé av oppgave 5

Inspirert av http://www.kloken.no/litteratur/tekst.asp?ID=15

 

Arthur og Nina er to vidt forskjellige karakterer med mange motsetninger, men som fortsatt har en relasjon tross i gjentatte krangler. Arthur er i sine øyne feilfri og alltid rett, glad i moderne situasjonskomedier på TV og meget glad i mat, noe som vises i hans lett runde kroppsform. Nina på sin side, er en kvinne med en imponerende lav selvtillit, men som ikke stopper henne fra å pirke på folks feil og mangler, og da spesielt Arthurs. Hun er dessuten svært glad i komedier, og da helst klassiske komedier i form av skuespill. En kveld de sitter og koser seg med smågodt og brus, begynner det en ny situasjonskomedie i fjernsynet. Samtalen kommer inn på temaet komedie, og det byr på diskusjon…

 

NINA: Nei, nå sender de altså en ny sånn serie. Blir de aldri lei av den endeløse masseproduksjonen av serier?

ARTHUR: Jeg syns det er så morsom med alle situasjonene de måtte komme til å finne seg i. Det er krydder i hverdagen! Sender du lakrisen?

NINA: Jeg syntes det hadde vært fint om de kunne sende en mer klassisk komedie… Ludvig Holberg har mange gode, Jeppe på berget likte jeg godt, men ikke all drikkingen og den lave moralen… uff og uff, nesten verre enn din! Men Erasmus Montanus, derimot! Den likte jeg, så den på teater for en stund siden, jeg lo meg nesten skakk!

ARTHUR: Men er ikke den fryktelig lang da? Og humoren.. Den er da så aldeles tørr! Jeg liker bedre Kongen av Queens og Karl og Co. …Sender du meg den lakrisen?

NINA: Men de to seriene har jo mange av de samme elementene som i Erasmus Montanus? Den mannlige karakteren i Kongen av Queens, han, han – hva er det han heter nå igjen…

ARTHUR: Doug.

NINA: Ja, Doug, han har jo flere feil, i likhet med Erasmus, feil som er helt avgjørende for karakteren hans, som som får han opp i flere situasjoner som vi, publikumet, vil finne hysterisk morsomme. Han minner i grunnen litt om deg. Uvillig til å innse feil og altfor glad i mat til at det er noe godt for kolesterolet. Ikke er han særlig smart heller.

ARTHUR: (ler) Ja, særlig. Og når du nevner det, er det flere i den serien som har feil, slik som kona, hun minner litt om deg -

NINA: Litt penere kanskje.

ARTHUR: Nja, hun er i alle fall like masete og prikete. Og faren hennes, han som bor i kjelleren, han er ulik alle andre jeg har sett på TV. Han er rett og slett sær, og gjør derfor livet til datteren Carrie og svigersønnen surt med det. Prima! Eller hva jeg nå enn skal kalle det…

NINA: I og med at dere er navnebrødre, må jo du nesten bare like han, må du ikke?

ARTHUR: Likhetene slutter nok der. Jeg tror det er det samme for Erasmus Montanus og, jeg tror ikke det er særlig flere likheter mellom det stykket og den serien. Det er heller flere ulikheter, da jeg så stykket –

NINA: Du mener, den gangen du så første, andre akt, ja, til og med tredje akt før du presterte det mesterstykket å sovne?

ARTHUR: Teater har aldri vært min greie. Tror det er det eneste stykket jeg har sett.

NINA: Ja, og det merkes. Hva vet du egentlig om Ludvig Holberg?

ARTHUR: Han i Flåklypa?

NINA: (i bestemt toneleie) Ludvig Holberg, dansk-norsk forfatter, født i Bergen 1684, død i København i 1754. Skrev både Jeppe på Berget og Erasmus Montanus i 1722, som for øvrig må ha vært et godt år for Ludvig, med tanke på suksessen de to stykkene har hatt i ettertiden.

ARTHUR: Suksess!

NINA: Suksess. De blir jo stadig oppført på scener rundt om i verden. Det er jo mer enn hva Karl og Co blir.

ARTHUR: (indignert) Karl og Co er en klassiker!

NINA: Klassiker?

ARTHUR: Ja, eller nei. Kanskje ikke i verdenssammenheng…

NINA: (stille) Kanskje ikke i nasjonal sammenheng heller.

ARTHUR: Jeg hørte det! Du skal vite det, at Karl og Co er et utmerket eksempel på en karakterkomedie, slik som du har påpekt at både Erasmus Montanus og Kongen av Queens er. Full av feil, han Karl. En riktig hissigpropp.

NINA: Kanskje de til og med er intrigekomedier, med alle forviklingene?

ARTHUR: Nå må ikke du forvirre meg her. Å først kalle en spade for en spade og for siden kalle den for en ostehøvel er risikabelt.

NINA: Jeg kaller den aldeles ikke for en ostehøvel. Jeg kaller den for en spade.

ARTHUR: Jeg mente det som et språklig bilde.

NINA: Gjorde du?

ARTHUR: Det gjorde jeg. Kanskje du har fått i deg litt for mye sukker i og med at du aldri sendte meg den lakrisen, men heller beholdt den på din side, for så å få mistenkelig mye av den til å forsvinne…

NINA: Kanskje du kunne strukket deg over bordet, og dermed unngått at så mye forsvant ned i mitt endeløse gap? Det kunne gjort deg godt, du trenger all den mosjonen du kan få.

ARTHUR: La oss ikke spore av. Hva var det du mente med intrigekomedier?

NINA: Med intrigekomedier mener jeg komedier som er uten karakterstudie, eller… Du kan si at den bygger videre på farsekomediene, situasjonskomediene til Molière.

ARTHUR: Molière? Hvem er Molière? Hva har han med noe å gjøre?

NINA: Molière var helten til Holberg, han skrev farsekomedier og er et viktig ledd i utviklingen i komediene.

ARTHUR: OK. Jeg er fortsatt usikker på hva du mener med intrigekomedier, jeg tenker mest på såpe serier og slikt.

NINA: Jeg er ikke helt sikker jeg heller, det var ingen artikkelside om det på Wikipedia, så da sto søkingen min i stampe da jeg var på informasjonsjakt på internettet her en dag. Jeg måtte lete andre plasser, og du kan tro det var mange motstridende forklaringer på dette.

ARTHUR: Fiffig den der Wikipedia-siden. Men jeg tror jeg skjønner tegninga, det er nokså mange farser i disse komiseriene.

NINA: Et bedre eksempel er en av de der tullete seriene på NRK… Hvilket Liv! tror jeg den ene heter. Den er av nyere dato, du har sikkert sett den. Litt av en farse.

ARTHUR: Den om den britiske tannlegen med den dysfunksjonelle familien? Ja det er en farse, om jeg har forstått ordet rett. Men akk, alt dette pratet har gjort meg så sulten!

NINA: Det er nok stikkordet. Mot kjøkkenet!

 

De to trekker seg tilbake til kjøkkenet. Samtalen denne kvelden har vært en god en syntes de, siden den endte i verken den sedvanlige krangelen eller noen som helst slags form for kasting av smågodt. Det passer godt med litt kveldsmat nå, sier Arthur. Og kveldens rett? Stekt kjøttfarse.

denne kreativiteten

No. Jeff Buckley. Ein sterk trang til å skrive noko. Så sterk at eg nær gav opp då denne forbanna sida nekta å opne seg. Neimen. No er eg i humør til å skrive noko, men i helvette saatan, det er noko som skurrar. Helvete. Satan. Ja, greie ord. Passar godt inn i denne situsasjonen, det er grueleg varmt her. Det var grueleg varmt, sånn heilt plutseleg. Med eitt. Er ikkje godt å seie kvifor. Det er sikkert fordi noko skurrar. Skurrar høgt og forstyrrar tankegongen. No. Vel, ja vel, ja. Eg tenkjer det er ganske greit å berre skrive det som kjem inn i hovudet mitt akkurat no. Diverre, der det berre skurring. Jævla skurring. Eller kanskje det ikkje er det? Kanskje det berre er eg som tenkar at det hadde passa godt med skurring no, det hadde det. Sånn at når nokon les dette, tenkar dei på skurringa og kjem for all framtid til å forbinde meg med skurring. Trur eg har kreft. Nei eg trur eigentleg ikkje det, eg berre tenker på at eg sikkert ikkje kjem til å sove i natt, ikkje nok i allefall. Kanskje det er det som er kreft. Skurring. Kreft. No. Eg treng ikkje nytte kreft som eit slikt useriøst begrep, eg treng virkelig ikkje det. Eg treng skurring. Kanskje skurring skurrar. Slik at eg ikkje kjem til å sove. Likegyldig. Det skjedde. Men ikkje eigentleg. Det gjor det ikkje. No. Det er kanskje, nei, det er ikkje like gale som det er. Kanskje eg ikkje skal snakke om “kanskje” så mykje. Men eg orkar ikkje prate om “kanskje” akkurat no. Eller. Eg gjer det. No. For noko motstridande makkverk. Kanskje eg berre skal sove.

Kva vart det til, eigentleg, dette med denne kreativiteten?

Animasjonstilfeldigheit

Eg har laga til verdas mest tilfeldige animasjonsfilm. Paint og Movie Maker er gode greier altså.